Over de zeldzaamheid van Bugaboo-moeders

Toch maar even gelezen, de opiniestukken over en de reacties op Bugaboo reclame waarin een moeder is afgebeeld als slanke, ultra sportieve halfgod. Gedachte achter deze reclame? Inspireren om de wereld te ontdekken met hun gezin.

Ik denk dat Bugaboo zelf ook behoefte heeft aan inspiratie (of eerder kennis) om de wereld van een grote groep moeders te ontdekken. Laten we om het makkelijk te houden klein beginnen en ons beperken tot Nederland. Een simpele zoekopdracht bij het Centraal Bureau voor Statistieken (CBS) die veel aspecten van o.a. moederschap bijhoudt, biedt al inzichten in de doelgroep die ze willen inspireren. Hieronder wat opsommingen:

  • Bijna één op de tien levendgeborenen heeft een alleenstaande moeder. Dat is zo’n 8 procent. Dat neemt niet weg dat veel kinderen op latere leeftijd alsnog een alleenstaande moeder krijgen. Op 1 januari 2008 waren er 466.000 alleenstaande moeders, sinds 1995 is dat met 30 procent gestegen en richting 2016 is het verwachte aantal 494.000 moeders.

  • 20 procent van de moeders in Nederland heeft geen betaald werk, dus de rest werkt met verschillende uur-contracten. Iets meer dan 50 procent van moeders werkt 28 u en meer per week en dat aantal zakt naarmate ze meer kinderen hebben.

  • Op het hiervoor genoemde wil ik opmerken dat de arbeidsdeelname van alleenstaande moeders zo’n 10% lager ligt dan bij moeders met partner. Vaak heeft het volgens CBS te maken met een lager opleidingsniveau of ziekte of arbeidsongeschiktheid. Vrouwen met partner werken vaker niet omdat ze zorgen voor hun huishouden en gezin.

  • Ik weet dat grotendeels van de media niet is geïnteresseerd in diversiteit, maar geloof het of niet, er is een grote groep moeders in Nederland met een niet-Westerse achternaam die niet alleen op basis van hun sekse en startkwalificatie een baan geweigerd worden, maar tegelijkertijd afgeweerd worden om hun ras of religie.

Schrikbarende cijfers niet? En ik heb het alleen nog maar gehad over de arbeidspositie en niet over zorgbehoeften, onderwijspositie, slachtofferschap, gezondheid, criminaliteit…

Voor de roze-bubbel-feministen die blij worden van stijgend aantallen alleenstaande moeders; natuurlijk juich ik onafhankelijkheid toe. Wat ik niet toejuich zijn de belemmeringen op sociaal-economisch en sociaal-cultureel vlak waar deze moeders vaak in zitten. Veel moeders willen namelijk wel werken, maar kunnen niet omdat ze nooit hun studie hebben kunnen afmaken (zie onderwijsbeleid en bezuinigingen hierop). Veel moeders willen namelijk wel werken, maar kunnen niet omdat ze ziek zijn of arbeidsongeschikt. Veel moeders hebben dagelijks Sociale Zaken hijgend in hun nek voor die 1200euro pm waar ze recht op hebben. Niet te vergeten zijn er ook vele moeders die wel werken, hele dag door op hun kinderopvang app kijken voor foto’s en leuke brabbels van hun kind omdat ze hun kind moeten missen en niet kunnen wachten tot het 5 uur is en weg kunnen.

Het gaat hier dus niet alleen maar om boosheid omdat er een supergetraind model achter het wagen rent. Bugaboo richt zich in de eerste plaats op die paar eenhoorns die de magische (of economische) capaciteit hebben om hun leven zo in te richten dat ze vlak na hun bevalling moeder natuur een handje kunnen helpen met een personal trainer. Het richt zich op de vrouwen, en nu zeg ik dit voorzichtig, die niet alleen een partner hebben die om en om ´s nachts opstaat voor de fles, maar een heel opvangnetwerk bezitten die ieder moment de last van hen kunnen afnemen. Op vrouwen die ieder weekend een schoonmaakster kunnen inhuren, zodat ze niet een hele zondag hoeven op te geven om wat leuks met hun kinderen te doen. Of kersverse moeders die thuis kunnen blijven genieten van hun kind omdat ze een paar maanden verlof kunnen creëren omdat ze een vast contract hebben.

Vanuit een idealistisch oogpunt vind ik dat we moeten streven naar een samenleving waarin het bovenstaande als standaard geldt voor iedere vrouw. Dat is nu, op dit moment, hier in Nederland een onrealistisch beeld. Zolang we, ook in de media, de sociaal economische en sociaal culturele ongelijkheid negeren en tegelijkertijd (blije vrouwen portretteren die) alles-kan-zolang-je-maar-wilt-motto prediken, mogen we niet verbaasd zijn over de reacties op dergelijke ‘The American Dream’- reclames.

link foto: https://download.unsplash.com/photo-1430598825529-927d770c194f

.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s