Hevale Mandela

mandelaAls kind van politieke activisten ben ik van jongs af aan omringd door posters, leuzen, vlaggen van Mandela. Zonder maar iets van hem te weten, kreeg ik een rush door mijn lijf zodra ik iets van Mandela zag of hoorde. M’n ogen wijd open gepaard met een big smile en m’n hart die steeds harder klopte. Toen ik de avond van 5 december jl. een pop-up kreeg op mijn telefoon duurde het enkele seconden voordat ik het kon laten bezinken. De man die ik met paplepel voorgeschoteld kreeg, de man waar ik een deel van mijn identiteit op baseerde, was overleden.

Mijn kennis over Mandela gaat niet verder dan het wikipedia-niveau en Meer’s boek over Mandela heb ik na een jaar nog steeds niet uitgelezen. Laat staan echte literatuur. Toch is het mij gelukt om met een beetje kennis, hem te romantiseren en te integreren in mijn identiteit.

Als ik terugdenk aan mijn kindertijd dan is hij het symbool van vrijheid en mooie herinneringen aan mijn familie die tijdens demonstraties hand in hand als gezin er stonden en ik tussen hen blij kon zwaaien met vlaggen waarop Mandela lachend stond afgebeeld.

Niet alleen mijn kindertijd, maar ook die van mijn zoon wordt ingekleurd met Mandela’s strijd, wanneer hij jaarlijks in december (voor hem nog onverklaarbaar) zijn huidskleur ter sprake brengt en ik mij gedwongen voel om zijn huidskleur te verdedigen met een inleiding in Mandela en andere vrijheidsstrijders. Zo stelde hij eens de vraag of het waar is dat lichte mensen de baas zijn over donkere mensen, omdat zijn blanke klasgenootje dit vlak voor 5 december riep tegen zijn klasgenootje van 6 jaar met een donker huidskleur.

Bovenal is Mandela van grote betekenis geweest voor mijn volk, het Koerdische volk. In 1992 heeft Mandela zonder pardon Internationale Ataturks Vredesprijs geweigerd. [1] Eén van de weinige presidenten die het lef had om zich meerdere malen uit te spreken tegen het Turkse regime en de mensenrechtenschendingen jegens de Koerden wist te benadrukken. Het is dan ook niet gek dat de Koerdische gemeenschap zich sympathiseert met Mandela en zijn strijd neemt als een les voor die van haar. Dit heeft o.a. Ocalan in mei 2010 in een brief aan Mandela laten weten.[2] Als geen ander wist Mandela namelijk hoe het is om decennia lang vast te zitten en bestempeld te worden als staatsvijand en terrorist.

Een vergelijking van Ocalan’s strijd in de gevangenis met die van Mandela is (nog) niet gepast, de tijd zal het leren beseffen. Maar als we werkelijk ons internationaal weten te schamen over wat we Mandela hebben aangedaan en hoe hypocriet we zijn geweest richting Mandela en de strijd rondom Apartheid, vind ik wel dat we onze ogen niet mogen sluiten voor de eeuwenlange strijd die één van de oudste volkeren momenteel voert. De enige manier om te laten zien dat Mandela’s strijd niet voor niets is geweest, is wanneer we in zijn voetsporen treden en ons blijven uitspreken over de onmenselijkheden die etnische minderheden nog ondergaan. Ontkenning en/of stilzwijgend toezien hiervan maakt ons niet beter dan onze grootouders die Mandela jarenlang hebben opgesloten en hebben gedemoniseerd.

Laat ik de lezers niet spelen met de gedachte dat ik Mandela vereng tot mijn leven, mijn strijd en dat van mijn volk. Het is eerder een teken van mijn gebreken dan zijn moedige (internationale) strijd richting alle onderdrukte volkeren.

1. http://www.sahistory.org.za/dated-event/turkish-newspapers-criticise-anc-leader-nelson-mandela-refusing-accept-turkey039s-peace-

2. http://azady.nl/?p=9930

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s