Liefde moet je vermenigvuldigen niet delen..

Zo begint een van mijn favoriete programma’s op de – in feministische termen – meest vrouwonvriendelijke zender van Nederland. Het reality-programma, Sister Wives, gaat over een Christelijk polygaam gezin dat hun weg probeert te vinden in Amerika. Kody, heeft een relatie met vier vrouwen Meri, Janelle, Christine en Robyn en hebben gezamenlijk 16 kinderen (en één op komst). Momenteel wonen ze in Las Vegas, verdeeld over vier huizen, omdat ze in Utah niet meer welkom waren. Het is zonder twijfel een boeiende documentaire waarbij in iedere aflevering wordt belicht hoe het gezin zich staande probeert te houden in een maatschappij dat gericht is op een monogame levensvorm. Het hilarische en tegelijkertijd ook het ontroerende aan het verhaal is de constante race van de man tussen de vier huizen alleen al om zijn 17 kinderen welterusten te kunnen wensen. Hieronder een kort fragment uit de serie.

 

Uiteraard is het de (commerciële)bedoeling van een dergelijk programma dat de kijkers steeds meer sympathie ontwikkelen en ondanks de eigen monogame visie zich identificeren met dit gezin. De eerste gedachte die in mij opkwam toen ik een aflevering zag was ‘tjah..eigen schuld’, maar naarmate ik meer afleveringen bekeek kreeg ik toch nog dat onderbuikgevoel dat dit gezin het recht mist op ‘family life’, zoals de internationale mensenrechten ons beloven? Ik ging nog een stap verder en raakte de grens van jaloezie; ik wil ook wel drie andere vrouwen met wie ik lekker kan shoppen, kletsen, 17 kinderen waar ik niet alleen voor sta met opvoeding, een gezellig levendig gezin met een man die mij ondanks de drukte alle aandacht kan schenken. Onlangs heb ik zelfs met een aantal alleenstaande moeders, tijdens het wachten op de bel van de basisschool, gefantaseerd over hoe het zou zijn als we met zijn allen in één huis zouden wonen. Mijn vriendinnen roepen vaak genoeg dat ze graag lesbisch willen worden na slechte ervaringen met (vreemdgaande) mannen. Of hoe ideaal het zou zijn om een bijvrouw te nemen voor het huishouden zodat ze zelf kunnen focussen op hun carrière. Kennelijk worden deze gezinsvormen (polygamie/polyandrie enz.) als een ‘uitvlucht’ of een grapje gezien tijdens social talks in het dagelijks leven, maar waarom niet als een acceptabel vorm van samenleven?

In tegenstelling tot wat men vaak denkt, is polygamie niet alleen in conservatief islamitische visie (FILMPJE) een geaccepteerd gezinsvorm, maar ook fundamentele christenen die de letterlijke lijn volgen van de Bijbel stoten zich vaak genoeg tegen polygamie aan. Bovendien is polygamie in een aantal landen, zoals Uganda wettelijk toegestaan en zien de vele Afrikaanse stammen, zoals de Massaai, de vele voordelen dat polygamie biedt aan de overlevingsstrijd.

In een persbericht uit 2009 blijkt dat Nederland 1374 polygame huwelijken telt, gebaseerd op cijfers van het Gemeentelijke Basis Administratie. Desondanks is in Nederland en in veel andere landen verboden om te huwen met meerdere vrouwen/mannen. Artikel 33 van het eerste Burgerlijk Wetboek in Nederland bepaalt dat een persoon slechts met één andere persoon door het huwelijk verbonden kan zijn. Het is volgens artikel 237 van het Wetboek van Strafrecht zelfs strafbaar om als gehuwd persoon nog met iemand anders te trouwen. Maximale gevangenisstraf hiervoor is zes jaar!

Los van een juridisch technische analyse, zou het juist uit hoofde van het gelijkheidsbeginsel dergelijke gezinsvormen toegestaan moeten worden. Volgens het VN Verdrag ‘on the Elimination of all forms of Discrimination against Women’ zou polygamie in strijd zijn met het gelijkheidsbeginsel en het belang van het kind. Hebben we dan niets geleerd van homoseksuelen in hun strijd naar gelijkheid? En om welk belang van het kind gaat het? Een kind kiest er niet voor om in een polygaam gezin op te groeien, wordt dan vaak geroepen. Maar welk kind kiest wel voor een drugsverslaafde ouders, huiselijk geweld en seksueel misbruik? Zijn dit ook niet dezelfde lege argumenten om homoparen adoptie te weigeren?

Monogamie is niets meer dan een sociale constructie die mensen hebben ontwikkeld. Zoals Fredrich Engels het verwoordt in zijn stuk ‘de oorsprong van het gezin, van de particuliere eigendom en van de staat’:

“De monogamie was geenszins een vrucht van de individuele geslachtsliefde, waarmee zij volstrekt niets te maken had, omdat de huwelijken nog steeds huwelijken uit berekening bleven. Zij was de eerste gezinsvorm die niet op natuurlijke, maar op economische voorwaarden berustte… Het berust op de heerschappij van de man, met het uitdrukkelijke doel kinderen voort te brengen, van wie de vader onbetwistbaar vaststaat, en zulk een vaderschap is een vereiste, omdat deze kinderen mettertijd als de natuurlijke erfgenamen van het vaderlijke vermogen moeten optreden.”

Een constructie dat iets minder vrouwvriendelijk is dan je zou willen verdedigen dus. Engels en ik pleiten niet voor polygamie, maar wel wil ik benadrukken dat polygamie en monogamie constructies zijn van verschillende samenlevingsvormen die veelal bedacht zijn als (economische) overlevingsdrang. Polygamie is net zo abnormaal als monogamie en mijn betoog geldt overigens ook voor polyandrie. Canada heeft deze kwesties inmiddels bespreekbaar gemaakt in juridisch en maatschappelijk debat. Verder dan Mohammed’s vier vrouwen komen we helaas niet in Nederland. Ik blijf er bij; iedereen heeft het recht op ‘family life’, vermenigvuldigd of gedeeld.

reeds gepubliceerd op MultiMediaMobsters d.d. 7 maart 2012

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s